آینده معدنکاری دیگر فقط با حجم ذخیره یا تناژ استخراج سنجیده نمی‌شود. محدودیت منابع آب، نوسان تأمین انرژی، افزایش هزینه ماشین‌آلات و مواد مصرفی، سخت‌تر شدن الزامات محیط‌زیستی و رشد تقاضای جهانی برای مس، مدل توسعه این صنعت را تغییر داده است. در چنین شرایطی، داشتن ذخیره معدنی همچنان یک مزیت است، اما به‌تنهایی برای رقابت کافی نیست. مس یکی از فلزات کلیدی در توسعه انرژی‌های تجدیدپذیر، خودروهای برقی، شبکه‌های برق و زیرساخت‌های دیجیتال است. همین موضوع تقاضای جهانی برای این فلز را بالا نگه داشته، اما تولید مس نیز بیش از گذشته با پرسش‌های جدی روبه‌روست؛ اینکه هر تن ماده معدنی با چه مقدار آب، انرژی، سوخت، هزینه و اثر محیط‌زیستی استخراج و فرآوری می‌شود. در ایران، این پرسش‌ها اهمیت بیشتری دارد. بسیاری از معادن در مناطق کم‌آب قرار دارند، تأمین انرژی صنایع در برخی دوره‌ها با محدودیت مواجه است و تکمیل زنجیره ارزش نیز بدون سرمایه‌گذاری، زیرساخت و بازار پایدار امکان‌پذیر نیست. بنابراین مفاهیمی مانند هوشمندسازی، بازچرخانی آب، کاهش شدت مصرف انرژی و بازفرآوری باطله‌ها، زمانی اهمیت دارند که از سطح شعار فاصله بگیرند و وارد عملیات واقعی شوند.

سیستان و بلوچستان سال‌هاست روی ذخایر معدنی قابل توجهی نشسته که بیشترشان روی کاغذ مانده‌اند. جانجا دارد این روایت را عوض می‌کند. نه با شعار، بلکه با باطله‌برداری در مقیاس صنعتی، نصب زیرساخت‌های کارخانه تغلیظ و پیشرفت فیزیکی واحد هیپ‌لیچینگ که از نیمه عبور کرده. این پروژه از مرحله مطالعه خارج شده و وارد آن بخشی از مسیر شده که در ادبیات معدنی بهش می‌گویند نقطه بی‌بازگشت. برای یک سرمایه‌گذار، این تفاوت مهمی است.